Geadopteerd

Extreem veel broers had ik. Zes stuks. Wanneer ik mij beklaagde dat er geen zussen waren, snoerde mijn moeder mij de mond: ‘En dat meisje van Noortman dan. Die is enig meisje met 9 jongens!’. Toen er een nieuw meisje in mijn klas kwam, wou ik die graag mee naar huis nemen om ook bij ons te spelen. Ik vertelde mijn moeder in geuren & kleuren hoe ongelooflijk ordelijk het daar thuis was. Een hint als een olifant om het huis op te ruimen vóór ik die middag met haar kwam aanzetten. Toen ik na school thuiskwam zat mijn moeder naast de kachel onverstoorbaar een boek te lezen. Om haar heen was alles nog precies hetzelfde als vóór ik naar school ging. Een bende.  Ik wist het zeker. Ik was geadopteerd. Ze hadden het mij alleen nog niet verteld. Mijn echte moeder was een gevoelige vrouw die make-up gebruikte. Die in het buitenland carrière aan het maken was en mij op een dag zou komen halen om mee te voeren naar ons kraakheldere, luxueuze thuis.  Mij, haar eigen bijzondere meisje... Ergens in huis moesten brieven liggen. Brieven met lokken haar erin. Gekwelde brieven vol gemis. Brieven die mijn echte moeder aan mijn moeder had geschreven. Aan mijn laconieke, stoere moeder van wie iedereen mocht mee-eten. Die de grootste rommel verdroeg zolang we maar geen ruzie maakten. De moeder waar ik zo van hield. Ook al was ik op gezette tijden hartstikke geadopteerd.