Mijn droomkees.

 

 

Ik was ongeveer 11 jaar toen ik van mijn moeder een boek cadeau kreeg

Ik las nog niet veel, maar de titel van het boek maakte me nieuwsgierig.

De titel was Kees de Jongen,.. “Was Kees een Jongen, of was de Jongen zijn achternaam?”

Ik had kennelijk nog moeite met de titel.

Op een of andere manier ben ik toch geraakt, ik heb het boek opmerkelijk genoeg altijd bewaard, het is het enigste wat overgebleven is uit mijn kinderjaren.

Veel later ben ik het wéér, maar nu echt gaan lezen

Het boek, “ik noem het eigenlijk altijd Kees”, heeft me erg geraakt.

Het heeft er voor gezorgd dat ik mijn Kees momenten openlijk durf te uiten.

Kennelijk heeft Kees me zo gegrepen dat ik het blééf herlezen, steeds ontdekte ik weer nieuwe dingen.

Sloeg ik een bladzijde open, kon ik niet meer stoppen.

De herkenning werd steeds groter, Kees was mijn vriend geworden.

We liepen hand in hand door de wereld. Deelden samen onze momenten.

“Wat was het dat me zo boeide en zo bezig hield?”

Hier stond beschreven wat ik voelde en hoe ik was.

Amsterdam, daar moet het zich hebben afgespeeld.

Maar Amsterdam had iets groots en onbereikbaars.

Toch bleven de stad waar Kees rond dwaalde me aantrekken en uitdagen.

Steeds vaker ging ik op zoek in Amsterdam en droomde dat ik Kees (of was ik op zoek naar mezelf) ergens tegen zou komen.

Ik wist toen ook nog niet dat er een Museum bestond van Theo Thijssen.

Ik liep verloren rond, zoekend naar herkenbare plekjes.

Steeds meer begon ik mensen aan te spreken en te vertellen dat er ergens een Kees moest hebben gewoond, “het stond toch in een boek beschreven!”

Theo Thijssen was dan wel de schrijver, maar als je zó over iemand kan schrijven moet je hem ook hebben gekend.

Tijdens mijn dwalingen zou Kees mij herkennen fantaseerde ik, “oh, ik zie dat je me aan het zoeken bent” zou hij belangrijk zeggen.

Toch bleef er ook een schroom bestaan, me uiten over een passie van een bijzondere en toch gewone jongen uit een boek zal toch wel vreemd overkomen!

Was ik een beetje losgeslagen en wat vervreemdt van deze wereld?

Mag een volwassen man zich zo wel vereenzelvigen met een jongen van een jaar of tien?

Een vriendelijke Amsterdamse vrouw heeft me tenslotte een geweldige duw gegeven.

Ze vertelde dat er in de Jordaan een museum moest zijn, haar zoon had trouwens ook zijn hart verloren aan het boek.

“Nee hoor schat, je bent heel normaal” sprak ze met een Amsterdamse accent.

Gelukkig, ik had lotgenoten, het voelde als een soort bevrijding, ik mocht mijn passie openbaar maken, misschien kwam ik haar zoon wel tégen, “konden we fijn mijmeren”.

Direct ben ik gaan dwalen door de straatjes van de Jordaan, ik wist geen straatnaam maar plotseling en met een intens gevoel van geluk stond ik voor het museum, nee veel belangrijker nog, hier had mijn Kees gewoond.

Tranen van geluk stonden in mijn ogen.

Een gevoel van overwinning,…. “hier moet het zijn geweest,…. Ik ben er!”

Mijn Kees werd werkelijkheid.

In zocht later natuurlijk ook naar de Reestraat, nee ik bedoel naar Rosa Overbeek, “Rosa was nadat Kees van school ging stilletjes ook mijn meisje geworden “ (hier schrijft een gelukkige man), ik heb het echter nooit gezegd tegen haar.

Tuurlijk niet, Kees en Rosa horen immers bij elkaar.

Nu ben ik regelmatig in het museum en heb het gevoel op bezoek bij Kees Bakels te zijn.

Ik droom verder, belééf en zie Amsterdam in zwart wit beelden uit de begin jaren 1900.

Ik dwaal over de grachten en denk er rijtuigen met paarden bij, verwacht telkens dat mensen me herkennen, “oh, dat is die man die altijd naar Kees zoekt”

Of, ik droom dat ik Kees ben.

Inmiddels weet ik dat ik deze droom moet delen met velen, jammer….. maar eigenlijk ook niet.

Ik heb er een familie bij gekregen, ik voel me rijk.