Paarden in Amsterdam

Ik moet een jaar of zes geweest zijn toen ik voor het eerst kennis maakte met een paard. Het was het paard van de schillenboer. We woonden in Amsterdam west. In die tijd stonden er in onze straat nog bij geen auto's geparkeerd. Ik herinner me het paard als een geurig standbeeld. Het stond doodstil in gedachten verzonken, af en toe bewoog het zijn staart en soms wisselde het traag van houding. Als het paard er was, ging ik er dicht naast staan, voelde zijn warmte en rook zijn geur. Zo maakte ik contact met deze enorme reus, die ik ook durfde aan te raken. Ondertussen ging de schillenboer van deur tot deur. Als de afstand tussen hem en het paard te groot werd en zijn zak met schillen te vol raakte gebeurde er een wonder. Hij riep de naam van het beest, waarna het zich traag in beweging zette en naar hem toeliep. Dat kon ik ook. Als het bijna zo ver was rende ik naar de schillenboer en roep tegelijk met hem, maar onhoorbaar voor mensen, de naam van het paard waarna het naar mij toekwam. Toen wist ik zeker dat ik een band had met alle paarden in Amsterdam. Ik kon ieder paard bij me roepen, het aanraken en zijn geur op mijn hand bewaren. Aan gewone mensen heb ik mijn gave nooit laten zien, het is veel te gevaarlijk om paarden te roepen en om ze zo maar over straat te laten lopen. Alleen de politie te paard hebben het wel vermoed, want als ik naast hen meeliep, keken zij mij soms van grote hoogte aan. Dan dachten ze: "is dat nu die jongen die zo een bijzondere band heeft met alle paarden in Amsterdam?".