Mank

Er is een passage in Kees de jongen die ik nooit begrepen heb. Kees moet voor zijn vader een ellendige boodschap doen, geld wegbrengen naar een kantoor in de Passage in de Damstraat. Niemand mag ervan weten. Kees kijkt wel uit natuurlijk. Ongezien weet hij binnen te komen. In het kantoor leest hij op een bord aan de muur een tekst en hij beseft wat de aard van de boodschap is: zijn vader heeft geld geleend van dit kantoor. Bij zijn vertrek is hij nog voorzichtiger. "Nou de aftocht", dacht Kees. Hij trok zijn pet ver over zijn hoofd, en stapte weg. Zo, daar zag hij de trap weer. Niemand hoorde hij aankomen, hij kon het dus wagen...Hij haalde gelukkig de straat. Vreselijk hinkend, en met een erg vertrokken gezicht liep hij een heel stuk Damstraat".
Mank lopen om niet op te vallen? Of om niet herkend te worden? Dat is toch raar! Ik wist wel beter, in 1951. Ik was zeven. Alle padvinders van Den Helder, ook die van de padvinderij waar ik op zat, deden mee aan de Sint Joris-spelen in de Donkere Duinen, een bos-en duingebied ongeveer vier kilometer buiten de stad.  Moe en bezweet keerden alle troepen 's avonds via de Jan Verfailleweg terug naar de stad. Akela gaf de maat aan, links, rechts. De mensenmassa die zich in mijn verbeelding langs de route had opgesteld om ons juichend in te halen, was afwezig. Maar de wandelaars die wel op straat waren, moet toch die kleine welp opgevallen zijn die zwaar hinkend meemarcheerde. Wat is hem overkomen? Flink gevallen op z'n minst. Maar van opgeven wil hij niet weten. Dapper joch, zullen zij gedacht hebben.