horizon

Ik heb soms het gevoel dat mijn hele jeugd één groot Kees-de-Jongen-moment was. Daarom kies ik hier voor de gebeurtenis waarbij ik voor het eerst werd geconfronteerd met wat ik dan maar het Kees-de-Jongen-besef zal noemen: het besef dat de werkelijkheid niet van jou is, niet bestaat uit een binnenwereld, die je over de buitenwereld heen stulpt, maar dat er een buitenwereld is die je vreemd is en misschien wel als veel reëler gezien moet worden dan de droom die je tot dan toe gedroomd hebt. Het ontluiken van dit besef, het springen van de barst in een wereld die ooit heel was, voltrok zich bij mij op de volgende wijze:
Ik was een jaar of zeven. Het was een prachtige zomerse dag, een woensdagmiddag waarschijnlijk, maar het kan ook zaterdag zijn geweest. Ik was in ieder geval vrij van school en slenterde wat langs de grens van het gebied waar ik in mijn eentje nog mocht komen. Het moet op de hoek van het Westhovenplein en de Cannenburglaan zijn geweest, weet ik nu. (Met dank aan Google Maps.) Plosteling zag ik mijn moeder in de verte lopen; helemaal aan het eind van de lange stille straat. Ze was vast boodschappen gaan doen op de Raaphorstlaan, dacht ik zo. Ik was enorm blij haar te zien. Wilde ik haar iets vertellen wat ik net had meegemaakt? Wilde ik graag haar boodschappentas dragen? In ieder geval rende ik haar enthousiast zwaaiend en roepend tegemoet: "Mam, mamma, hee mam!" Ze zwaaide niet terug, maar dat kwam vast door die zware tas. Toen ik dichterbij kwam zag ik het ineens; dit was mijn moeder helemaal niet; dit was een vreemde vrouw die alleen maar op mijn moeder leek. Wat moest ik doen? Als ik opeens zou stoppen met zwaaien en roepen, zou ze waarschijnlijk in lachen uitbarsten en tegen mij zeggen: "Zo jongetje; dacht je dat ik je moeder was?" Misschien zou ze zelfs een paar omstanders aanspreken en ze opmerkzaam maken op mijn vergissing. Dit was een erg vreemde gedachte want er was in de verste verte geen mens te zien in die warme en stille Cannenburglaan behalve ik en de boodschappentasvrouw. Al voortrennend en roepend verzon ik een list. Ik deed alsof er een meter of dertig áchter de mevrouw met de boodschappentas een ándere mevrouw liep die dan natuurlijk mijn moeder moest zijn. Naar deze fantasiemoeder begon ik nu te roepen en te zwaaien en zo rende ik de vrouw, waar ik eerst zo naar gezwaaid had, voorbij. "Hee mam, hee mamma!" De vreemde vrouw had niets in de gaten. Ik begon wat langzamer te lopen en liet mijn stem op een zo natuurlijk mogelijke wijze wegsterven. Toen keek ik voorzichtig over mijn schouder. De vrouw liep gewoon door en keek bijvoorbeeld niet plagend en lachend achterom. Gered! Niemand had mijn fatale fout opgemerkt. Behalve ikzelf natuurlijk. Vrolijk en opgelucht liep ik naar huis.