Euforie

Het bijzondere van mijn Keesmoment is dat het waarheid is geworden.
Toen ik in 1962 mijn HBS-eindexamen deed, wilde ik acteur worden. En 't liefst een (wereld)
beroemd filmacteur. Vooral levensgrote banners met mijn naam levensgroot in het midden
leken mij bijzonder aantrekkelijk. 't Is allemaal niet zover gekomen (ik bespaar u de pijn-
lijke details) en ik belandde uiteindelijk - met plezier - in de journalistiek.
Toch is die acteursdroom altijd bij me gebleven. En toen in 2003 'Kees de jongen' werd
verfilmd, zazg ik mijn kans schoon. De makers van de film betrokken de mensen van
het Theo Thijssen Museum nauw bij de voorbereidingen en in fors besprenkelde na-
zitten liet ik mij ontvallen dat ik opteerde voor de rol van boekhandelaar Vonk.
Wie schetst mijn vreugde en verbazing toen ik werd uitgenodigd voor een voorgesprek,
het passen van het kostuum en uiteindelijk voor de opname.
En ziet, op de premiere - samen met de koningin - zag ik mijzelf op gigascherm in
Theater Tuschinski. En op de aftiteling! Een diepe ontroering maakte zich van mij
meester.
Dat is mijn Grote Keesmoment. Mocht u de film ooit gaan zien, wees alert, want voor
u het weet is het voorbij. Voor mij genoeg om tot de dood op te teren..
 
Jan Carmiggelt, directeur Theo Thijssen Museum.