Het Vondelstraat-moment

Ik ben twaalf en ga op pianoles. Het lukt me al gauw een paar populaire deuntjes onder de knie te krijgen. Soms zet ik de ramen aan de straatkant wijd open. Dan kunnen de voorbijgangers meegenieten van mijn pianospel. Ze blijven staan, kijken omhoog en luisteren bewonderend naar mijn subtiele vertolking van You are my sunshine en Grootvaders klok. Onder het raam verzamelt zich een fluisterende menigte die nog niet weet dat hier een heel bijzondere jongen zijn toegestroomde publiek in vervoering weet te brengen met zijn gevoelige spel. Straks, als ik uitgespeeld ben, zal ik naar het raam lopen om het overdonderende applaus in ontvangst te nemen. Dan zal iedereen kunnen zien welk een muzikaal talent zich hier aan het bovenraam heeft geopenbaard. En later, als ik een gevierd concertpianist ben die op alle affiches in de stad staat afgebeeld, zullen ze zeggen: hé, dat is die jongen die vroeger zo mooi Grootvaders klok kon spelen.
Ik stop met spelen, sluit de ramen en kijk naar buiten. Een handvol voetgangers passeert. Niemand kijkt op of om. Niemand verwaardigt zich om naar boven te kijken. Toch weet ik zeker: ze hebben mij gehoord en genoten van mijn spel. Ik hoef ook niet zonodig applaus. In stilte hebben ze me bewonderd en genieten ze nog na van mijn betoverende spel. Het is goed zo.
Tien jaar later. Midden jaren vijftig. Ik koop en lees mijn eerste Kees de jongen, de negende druk, als Prismapocket. Pagina 57: Kees luistert bij het open raam van een van de villa's in de Vondelstraat naar een dame en een heer die samen piano en viool spelen. Terwijl hij luistert, dagdroomt Kees dat hij door de muzikale bewoners van de villa wordt ontdekt als een groot viooltalent. Ik herken en beleef plots mijn egen dagdromerij tien jaar geleden. Ik beleef dezelfde werkelijkheid. Ik beleef de wereld van Kees, en op hetzelfde moment die van mezelf. Heel even beleven we samen die zélfde wereld...
Iedere keer als ik nu Amsterdam bezoek, slenter ik even door de nog steeds majestueuze Vondelstraat. Bij een van de villa's blijf ik staan. En ik hoor mét Kees de piano en viool klinken. Twee heel bijzondere jongens met z'n tweeën in de Vondelstraat. Samen één droom, één werkelijkheid. Na meer dan vijftig jaar, nog steeds.
We nemen de Nassaukade terug. Als Kees 'onder de bomen' moet huilen van verdriet en zorgen om zijn zieke Rosa, neem ik stilletjes afscheid van hem...   
 
Bill Venema