Mijn missionaris

Ik moet bijna 11 geweest zijn. In onze kerk in Amstelveen, preekte op een zondag een missionaris. Een dertiger, denk ik achteraf. Een stoere dertiger met een rood buitenleven gezicht. Een gekweld gezicht. Iemand die leed. Ik zag dat. En hij zag dat ik dat zag. Dat hij eenzaam was. Zijn goede werken deed zonder bemoedigende woorden. (Mijn bemoedigende woorden..) Zonder grapjes en moppen. (Zonder die leuke van mij..) Dat hij bij niemand zijn hart kon uitstorten over zijn heimwee, zijn twijfels. Dat niemand in het donkere land hem begreep. (Ik zou hem haarfijn aanvoelen..) Ik zou hem ’s ochtend uitzwaaien. Overdag zijn hut schoonmaken. Bedenken wat je van kokosnoten zou kunnen koken en bakken..

Na de mis stelde ik me verdekt op bij de pastorie. Tegen de familie had ik gezegd naar een vriendinnetje te gaan. Daar was hij. Ik wachtte tot hij een stukje voor mij liep en ging achter hem aan. Wat moest ik doen als hij om zou kijken.. In ieder geval was de plaats waar hij stevig doorstappend naar toe ging, behoorlijk ver. Hij deed een tuinhek open, liep een pad op en verdween achter een voordeur. Hij logeerde in het huis naast dat van Sjoukje Dijkstra, wereldkampioen kunstrijden. Dat kon geen toeval zijn! Mijn missionaris verbleef onder de armen én de groten van deze wereld.