In 2008 won ik voor het eerst in mijn leven een finale Keirin in de wielerbaan in Sloten. Dit heldenmoment vond plaats tijdens het  clubkampioenschap van mijn wielerclub FC Trappist die voornamelijk uit Kees de Jongens bestaat; En deze overwinning is nog steeds een van mijn mooiste Kees de Jongen momenten.

Waarom een Kees de Jongen moment?

1. de ambiance van de wielerpiste: je hebt het gevoel een echte kampioen te zijn want in deze piste reed (en rijden onlangs ook weer) tijdens de Zesdaagse Theo Bos en Eric Zabel: de 'echte wieler-kampioenen'.
    
2. het gekozen moment van demarreren tijdens de laatste ronde: gevaarlijk vroeg, een echte roekeloze Kees de Jongen actie waarmee ik mijn directe tegenstander verraste. In mijn fantasie had ik dat moment al 10 keer nagespeeld

Waarom ook:

1. de tragiek van de relativiteit van elke overwinning: dit was een clubje oude mannen; tegen andere renners zou ik nooit winnen
    
2. de tragiek van de entourage: dit was een zaterdagavond waarbij maar liefst 4 toevallige toeschouwers op de publiekstribune (4000 stoelen) zaten, inclusief mijn vader die het geheel vastlegde op video: voer voor psychologen...

   PS. Zelfs de publicatie op deze site, die waarschijnlijk 16 hits per week heeft, is voor mij een versterking van deze tragiek :-( maar o zo mooi Kees de Jongen...